Białystok - Lasy regionu-stopień naturalności - INFORMATOR BIAŁOSTOCKI
 •  KONTAKT  •  Szukaj w serwisie  »              
Strona główna »  Region »  Lasy - stopień naturalności lasów regionu

Lasy regionu

STOPIEŃ NATURALNOŚCI LASÓW REGIONU

Las ukształtowany przez przyrodę bez ingerencji człowieka nazywamy lasem pierwotnym lub naturalnym. Cechuje się on dynamiczną równowagą poszczególnych czynników biologicznych oraz składem gatunkowym wynikającym z zasad doboru naturalnego. Na danym siedlisku bytują najbardziej dostosowane do niego gatunki roślin, które w ramach walki o byt wyparły słabszych konkurentów. Także w obrębie jednego gatunku utrzymują się osobniki najodporniejsze i najsilniejsze. Dzięki temu las pierwotny posiada wielką odporność na szkodliwe stresy zewnętrzne i biocenotyczne.

Spotyka się tutaj nieraz obok siebie wszystkie pokolenia drzew, od siewek do drzew dojrzałych oraz obumierających. Bardzo intensywnie wykorzystana jest przestrzeń i światło oraz tworzona jest struktura wielopiętrowa. Gleba jest ciągle osłonięta i nie ulega degradacji, tak jak w grądach, łękach i olsach. W borach odnowienia lasu następuje periodycznie (falowo) i zazwyczaj w ich drzewostanach naturalnych występują dwie lub trzy różnowiekowe generacje.

Lasy pierwotne należą jednak także w naszym regionie do rzadkości. Jedynie niewielkie fragmenty Puszczy Białowieskiej, Knyszyńskiej, Augustowskiej i Rominckiej zasługują na takie miano. Służą one nauce i praktyce leśnej jako obiekty do badań poznawczych i porównawczych w odniesieniu do lasów zagospodarowanych.

Wskutek prowadzenia gospodarki leśnej przez człowieka, wykształca się las zagospodarowany. Realizuje się w nim planowy wyrąb i sztuczne zalesianie zrębów. Dąży się do zgodności składu gatunkowego upraw z typem siedliska. Trzeba zaznaczyć, że polska nauka tworzy fundamenty gospodarki leśnej, oparte na podstawach typowo przyrodniczych. Lokuje to nasz kraj w rzędzie państw o prawidłowo postawionej gospodarce leśnej.

Przyrodnicza definicja lasu ujmuje wszystkie jego części składowe: roślinność, współżyjący w ekosystemie świat zwierząt oraz glebę. Fauna naszych lasów to wszystkie nieomal grupy zwierząt, od najmniej zorganizowanych pierwotniaków po wysoko zorganizowane kręgowce, do których należą gady, płaty, ptaki i ssaki. Bardzo ważną grupę zwierząt żyjących w ekosystemach leśnych stanowią owady.

Bogactwo przyrodnicze Polski północno-wschodniej widać doskonale w bogactwie zwierzostanu. Spośród ssaków to: żubr, jeleń, łoś, sarna, dzik, wilk, ryś, borsuk, jenot, bóbr, zając, jeż, łasica, gronostaj, tchórz i szereg innych mniejszych. Niezwykle bogaty jest świat ptasi. Spotyka się tutaj orła przedniego, bielika, orlika krzykliwego i grubodziobego, rybołowa, jastrzębia, myszołowa, krogulca, pustułkę, błotniaki, wiele gatunków sów, dzięciołów, duże kuraki, (głuszec, cietrzew), bociana białego i czarnego, oraz liczne gatunki ptactwa wodno-błotnego.

W zmienionych ręką człowieka ekosystemach leśnych, również populacje niektórych zwierząt kształtują swoją wielkość w sposób odbiegający od równowagi lasu pierwotnego. Uwidacznia się to w szczególności w odniesieniu do grupy tzw. dużych roślinożerców kopytnych (żubr, jeleń, łoś, sarna) oraz dzików. Zmniejszona liczba konkurencyjnych ssaków drapieżnych oraz łatwa dostępność pokarmu owocuje u tych gatunków wzmożonym rozrodem i tym samym zakłóceniem równowagi na linii producenci - konsumenci. W takiej sytuacji niezbędna jest ingerencja człowieka, aby naruszoną równowagę przywrócić.
© Copyright • BIAŁYSTOK 2008-2017 • Pliki cookies »